در سوگِ نگاهِ ماهِ خواهر

شنبه‌ی این هفته را با خبر از دست دادن الهه خانم عزیز، آغاز کردیم که اگرچه شروعی تلخ است، ولی شک نیست که شیرینی یاد و نام آن خواهر فداکار و بخشنده، تا همیشه‌ی عمر با خانواده و دوستانش همراه و در روزهای سخت زندگی، حامی و هوادارشان خواهد بود. 

الهه خانم، خواهر بزرگتر مدیرعامل همدم (خانم دکتر زهرا حجت) بودند و در ساده‌زیستی و فروتنی، سرآمد همه‌ی فامیل و آنچه ما را مغموم می‌کند، از دست رفتن انسانی است که دست پرخیری داشت و دل پرمهری. اما ما امیدواریم نام و یاد الهه خانم، همواره راهنما و الگوی ما، در مسیر محبت به دیگران باشد. 

آنچه در ادامه می‌خوانید، یادداشت خانم دکتر حجت در سوگ خواهر زنده‌یادشان است که ضمن عرض تسلیت صمیمانه به خانم دکتر، از شما همدمی‌های هماره همراه خواهش می‌کنیم در خواندنش با ما سهیم باشید: 

برای او که؛ به ما یاد داد: می‌شود کم داشت و بخشید

امروز خواهری را از دست دادیم که رفتنش، مُهر سکوتی سنگین بر دل‌ها و زبان ما نهاده است؛

خواهری مهربان، که زندگی را نه برای خود، بلکه برای دیگران معنا می‌کرد.

او درویش‌وار زندگی کرد؛ دل‌بسته‌ی دنیا نبود، اما دلِ بسیاری به او بند بود.

ساده زیست، اما دلش بزرگ‌تر از هر دارایی بود که می‌شد داشت.

مهر برای او انتخاب نبود، شیوه‌ی زندگی بود.

دیگران، همیشه مقدم‌تر از خودش بودند؛

دردِ دیگران را زودتر از دردِ خود می‌دید و لبخند دیگران برایش آرامشی داشت که از هیچ چیز دیگری نمی‌گرفت.

او بی‌صدا نیکی می‌کرد، بی‌ادعا دوست می‌داشت و بی‌آنکه بخواهد دیده شود، اثر می‌گذاشت.

شاید همین سادگی و خلوص بود که بودنش را این‌قدر عمیق و نبودنش را این‌قدر سنگین کرده است.

امروز ما نه فقط عزادارِ رفتن اوییم، بلکه سپاسگزارِ بودنش هم هستیم.

سپاسگزارِ اینکه به ما یاد داد می‌شود کم داشت و بخشید، می‌شود ساده بود و بزرگ و می‌شود زندگی کرد، بی‌آنکه خود را محور جهان دانست.

یادش در مهربانی‌هایی که از او آموختیم زنده می‌ماند و راهش در دل‌هایی که به نور او روشن شد ادامه خواهد داشت.

روحش در آرامش و یادش برای همیشه در دل‌های ما جاودان باد.